ΕΛΜΕ Φθιώτιδας: Για το… «ομαλό» άνοιγμα των σχολείων

share on:

Πολλά πράγματα αποφασίζονται το τελευταίο χρονικό διάστημα και ελέω κορωνοϊού με ιδιαίτερα αυταρχικό τρόπο. Πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και «απειλές» των εκπροσώπων της κυβέρνησης σ’ ένα παγκόσμιο δυστοπικό τοπίο είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο. Η λέξη διάλογος έχει σβηστεί από το λεξιλόγιο και μέτρα για τις περισσότερες κοινωνικές τάξεις αποφασίζονται χωρίς τη συμμετοχή τους ποσώς δε τις προτάσεις τους.

Αντίστοιχη πραγματικότητα υπάρχει και στην εκπαίδευση. Απότομο κλείσιμο των σχολείων και των σχολών όλων των βαθμίδων αλλά διαρροές για το άνοιγμά τους. Μεγάλο ιϊκό φορτίο μπορούν να κουβαλήσουν τα παιδιά για το κλείσιμο, το αντίθετο τώρα για το άνοιγμα. Από κοντά και τα μεγάλα ΜΜΕ να υπερθεματίζουν για την «υπευθυνότητα» και την «καλή διαχείριση» της πανδημίας από την κυβέρνηση αλλά και την «απαραίτητη» αυστηρότητα που δείχνει. Επιπλέον,στήριξη του αφηγήματος της ατομικής ευθύνης έναντι της κρατικής ανεπάρκειας.

Είναι δεδομένο ότι είναι απαραίτητο να ανοίξουν κάποια στιγμή τα σχολεία πρώτα και κύρια για τους ίδιους τους μαθητές για κοινωνικούς και ψυχολογικούς λόγους. Η απότομη απομόνωση, η διακοπή των κοινωνικών σχέσεων εντός και εκτός σχολείου, η έλλεψη της καθημερινής δραστηριότητας, η καθήλωση μπροστά σε υπολογιστές, tablet, κινητά και κάθε λογής οθόνες δεν είναι αυτά που «πρέπει» να προσαρμοστούν τα παιδιά.

Ούτε η αντικατάσταση μιας «ζωντανής» διδασκαλίας με την εξ αποστάσεως διαδικασία. Βασικό όμως μέλημα θα πρέπει να είναι η υγεία όλων (μαθητών, εκπαιδευτικών και των οικογενειών όλων). Ασφαλώς και όλο αυτό δεν αφορά την «ύλη». Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν, ούτε θα λύσουν κάποιο πρόβλημα οι ελάχιστες σελίδες που μπορεί να καλυφθούν.

Υπάρχουν όμως οι όροι και οι προϋποθέσεις ώστε ανοίγοντας τα σχολεία να μπορούν να λειτουργούν καλύπτοντας προβλήματα που αφορούν στην ασφάλεια τόσο των μαθητών και των εκπαιδευτικών όσο και των οικογενειών τους;

Τα περισσότερα σχολεία λειτουργούν στα όρια (ή και παραπάνω) του αριθμού των μαθητών που μπορούν να χωρέσουν. Διαθέσιμοι χώροι για να χωριστούν τα τμήματα βάσει των κανόνων για τις αποστάσεις που πρέπει τηρούνται δεν υπάρχουν.

Οι περισσότερες τάξεις λειτουργούν με πολλούς μαθητές αλλά και με την «απαραίτητη» προσαύξηση 10%.

Αν χωριστούν τα τμήματα ή λειτουργήσουν με βάρδιες οι εκπαιδευτικοί δεν επαρκούν.

Πως θα αποτραπεί ο συγχρωτισμός των μαθητών στα διαλείμματα;

Πώς να  ελεγχθούν τα παιδιά στις υπάρχουσες υποδομές υγιεινής (βρύσες, τουαλέτες);

Αν λειτουργεί το κυλικείο πώς θα γίνει αυτό ακριβώς;

Πως θα γίνεται ο καθαρισμός των σχολείων όταν οι καθαρίστριες είναι ελάχιστες, ωρομίσθιες και δεν επαρκούν για την ιδιαίτερη διαδικασία των απολυμάνσεων;

Αρκετοί μαθητές μετακινούνται με αστικά και ΚΤΕΛ. Ποια η πρόνοια γι αυτό;

Τι θα γίνει με τους μαθητές που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες είτε οι ίδιοι είτε μέλη των οικογενειών τους;

Τι θα γίνει με τους εκπαιδευτικούς που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες είτε οι ίδιοι είτε μέλη των οικογενειών τους;

Ποια η μέριμνα για τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς;

Ποια η μέριμνα για τους εκπαιδευτικούς που μετακινούνται σε 3, 4, και 5 σχολεία;

Τι θα γίνει με τα ειδικά σχολεία;

Και έστω ότι το θέμα των οδηγιών υγιεινής και αποστάσεων στα μεγάλα παιδιά μπορεί να έχει μια εφαρμογή στα μικρότερα και πολύ περισσότερο των δημοτικών και των νηπιαγωγίων πως μπορεί να επιλυθεί;

Θα καλύψουν τις ανάγκες σε μέσα ατομικής προστασίας (μάσκες, γάντια, αντισηπτικά) μαθητών και εκπαιδευτικών όπου και όσο είναι απαραίτητα;

Αντίστοιχα προβλήματα θα υπάρχουν και στις σχολικές μονάδες που θα οριστούν εξεταστικά κέντρα για τις πανελλήνιες εξετάσεις (θεωρείται δεδομένο ότι δεν θα υπάρχουν μεγάλα εξεταστικά κέντρα, αλλά περισσότερα και μικρότερα και θα αποφεύγονται οι μετακινήσεις των μαθητών) αλλά και στα βαθμολογικά κέντρα με την συγκέντρωση σε αυτά πλήθος εκπαιδευτικών αλλά και εξεταζόμενων φυσικώς αδυνάτων μαθητών.

Παράλληλα θα πρέπει να είναι γνωστό σε όλους τι θα γίνει στην περίπτωση κρούσματος κατά την διάρκεια των εξετάσεων σε σχέση με τον ή τους μαθητές, την αίθουσα ή τοεξεταστικό κέντρο, τους επιτηρητές και την επιτροπή, τον τρόπο διεξαγωγής κτλ.

Η κυβέρνηση έχει την απόλυτη ευθύνη να πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να εξασφαλιστούν ταυτόχρονα τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών και η κανονική εκπαιδευτική διαδικασία αλλά και η υγιεινή ή ασφάλεια και η προστασία των εκπαιδευτικών και των μαθητών. Να δοθεί τώρα έκτακτη χρηματοδότηση από το κρατικό προϋπολογισμό, να μειωθεί ο αριθμός μαθητών ανα τάξη, να διαμορφωθούν υγιεινές συνθήκες εργασίας σε κάθε σχολείο κοκ. Αν όλα τα παραπάνω εφαρμοστούν τότε η ημερομηνία δεν είναι το πρόβλημα.

ΥΓ1: Η εμπειρία από τα νοσοκομεία και η αντιμετώπιση των γιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού από την κυβέρνηση (καμία «επένδυση» στα νοσοκομεία, κανένας διορισμός) δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας για όλα τα παραπάνω.

ΥΓ2: Από τα συμφραζόμενα «ειδικών» και πολιτικών προσώπων αφήνεται να εννοηθεί ότι το άνοιγμα των σχολείων περισσότερο έχει να κάνει με την «αποδέσμευση» των γονέων – εργαζόμενων ώστε να «επανεκκινήσει» η οικονομία παρά ιατρικοί και παιδαγωγικοί λόγοι.

Ίσως περισσότερο ως «πείραμα» για ελεγχόμενη «αγέλη» μέσω των μαθητών και των εκπαιδευτικών…

Αφήστε μια απάντηση