Τιμήθηκε σήμερα η 45η επέτειος του Πολυτεχνείου

share on:

Μέσα σε φορτισμένο συγκινησιακά κλίμα, περισσότεροι από δέκα χιλιάδες άνθρωποι τίμησαν και φέτος την επέτειο της 17 Νοέμβρη και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Στις 2 το μεσημέρι η κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου έκλεισε και ακολούθησαν τέσσερις διαφορετικές πορείες προς την αμερικανική πρεσβεία. Η πορεία των φοιτητών της ΠΑΣΠ, οι οποίοι έφεραν την αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου, κατέληξε έξω από την αμερικανική πρεσβεία λίγο πριν τις 5 το απόγευμα.

Το κτίριο της πρεσβείας των ΗΠΑ ήταν αποκλεισμένο από μεγάλες δυνάμεις της αστυνομίας και των ΜΑΤ.

Το κύριο μπλοκ της πορείας, στο οποίο συμμετείχαν φοιτητές και αντιστασιακοί, αριθμούσε περίπου πέντε με έξι χιλιάδες κόσμο και πραγματοποίησε αργότερα τη δική του πορεία προς την πρεσβεία όπου και κατέληξε στις 7 το απόγευμα με σαφή αντιφασιστικά μηνύματα.

Παράλληλα, λίγο αργότερα έφτασε στο σημείο και το μπλοκ του ΚΚΕ, στο οποίο συμμετείχαν αρκετές χιλιάδες μέλη του κομμουνιστικού κόμματος, το οποίο είχε πραγματοποιήσει ξεχωριστή συγκέντρωση στην Ομόνοια.

Προπηλακισμοί κατά μελών του ΣΥΡΙΖΑ 

Κι ενώ η πορεία πραγματοποιήθηκε σε ήρεμο κλίμα, λίγο μετά την ολοκλήρωσή της, δημιουργήθηκε ένταση, όταν άγνωστοι εξύβρισαν και προπηλάκισαν μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, φωνάζοντας συνθήματα όπως «φασίστες» και «σωτήρες των λαών Αμερικάνοι». Η ένταση εκτονώθηκε γρήγορα.

 

Ένταση σε ΓΑΔΑ και Εξάρχεια

Επίσης, μετά το τέλος της πορείας, υπήρξε ένταση έξω από τη ΓΑΔΑ, όπου η αστυνομία προχώρησε σε οκτώ προσαγωγές, ενώ τραυματίστηκαν και δύο άτομα, ένα εκ των οποίων μεταφέρθηκε στον Ερυθρό Σταυρό.

Η ΕΛ.ΑΣ. υποστηρίζει ότι αντιεξουσιαστές πέταξαν μολότοφ, πέτρες και πυροσβεστήρες προς τους άνδρες των ΜΑΤ, όμως υπάρχουν καταγγελίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πως σημειώθηκε αναίτια επίθεση διμοιρίας των ΜΑΤ στην περιφρούρηση της αναρχικής ομοσπονδίας όταν τα μέλη της ετοιμάζονταν να μπουν στο μετρό μετά το τέλος της πορείας.

Επίσης, μετά τις 7 το απόγευμα δημιουργήθηκε σκηνικό έντασης στα Εξάρχεια, όταν ομάδα νεαρών εκτόξευσε μολότοφ κατά των αστυνομικών στην οδό Στουρνάρη στο ύψος του Πολυτεχνείου.

Η ένταση αυξήθηκε μετά το πέρας της πορείας, με τον αριθμό των αντιεξουσιαστών να αυξάνεται, οι οποίοι άναψαν φωτιές, έστησαν οδοφράγματα και συνέχισαν την εκτόξευση μολότοφ, ακόμα κι από την ταράτσα του Πολυτεχνείου. Από την πλευρά της, η αστυνομία προχώρησε σε ρίψη χημικών.

 

Δρακόντεια μέτρα ασφαλείας

Το κέντρο της Αθήνας θύμιζε «φρούριο» με περίπου 5.000 αστυνομικούς να βρίσκονται επί ποδός το τελευταίο τριήμερο. Την εξέλιξη των εκδηλώσεων παρακολουθούσαν και drones της ΕΛ.ΑΣ. και ελικόπτερο της αστυνομίας.

 

Άνοιξαν οι σταθμοί του μετρό

Ανοικτοί είναι πλέον όλοι οι σταθμοί του μετρό, τα δρομολόγια εκτελούνται κανονικά και οι συρμοί σταματούν σε όλες τις στάσεις.

Κανονικά η κυκλοφορία στους δρόμους του κέντρου εκτός από την οδό Πατησίων, από τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας μέχρι την Ομόνοια.

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΚΑΡΑΝΑΣΤΑΣΗΣ: Είναι άραγε, σήμερα, 17 Νοέμβρη, μια ακόμη επέτειος; Είναι μια ακόμη γιορτή;

ΟΧΙ.

Γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβρη του 1973, δεν ήταν ένα απλό, έστω σημαδιακό, σημείο στον χρόνο. Ήταν μια στιγμή κορύφωσης της διαχρονικής αντίδρασης του ανθρώπου στην καταπίεση, την στέρηση της ελευθερίας, την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Ήταν η συνέχεια της Εθνικής Αντίστασης 1940 – 45, το παιδί των αγώνων για το «1-1-4», η κορύφωση του αντιδικτατορικού αγώνα.

Εκείνες τις μέρες του Νοέμβρη του ’73, με αποκορύφωμα τη βραδιά της 16ης προς την 17η, με πυρήνα τα νιάτα και την ορμή της φοιτητικής νεολαίας, άνοιξε ο δρόμος για την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος των συνταγματαρχών, που έβαλε στο σκοτάδι και τον γύψο την ελληνική κοινωνία για περισσότερα από επτά χρόνια.

Όπως ήρθε από μακριά, η εξέγερση του Πολυτεχνείου, έτσι έχει και την προβολή της βαθιά στο μέλλον. Και το ότι κάποιοι την υιοθέτησαν εκ των υστέρων, ή την οικειοποιήθηκαν, ή την καπηλεύτηκαν, δεν αμαυρώνει το νόημά της ούτε ακυρώνει τα μηνύματα που έστειλε στις επόμενες γενιές.

Σήμερα, λοιπόν, δεν γιορτάζουμε μια επέτειο.

Σήμερα θυμόμαστε, διδασκόμαστε, προβληματιζόμαστε.

Και ΤΙΜΟΥΜΕ.

Τιμούμε, τους ανθρώπους εκείνους, που άοπλοι, με έμπνευση από τα νιάτα, την ορμή και τα ιδανικά τους, στάθηκαν μπροστά στις δυνάμεις καταστολής του αυταρχικού καθεστώτος, αγωνιζόμενοι για αυτά που ονειρεύονταν, για αυτά που δικαιούνταν.

Τιμούμε τη θυσία εκείνων που αψήφισαν και τη ζωή τους γι’ αυτόν τον αγώνα.

Και είναι αυτός ο αγώνας για την ελευθερία και τα ιδανικά, που μας κάνει, σήμερα και για πάντα να αναφωνούμε :

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ.

ΘΑΝΑΣΗ ΜΙΧΕΛΗΣ: Πέρασαν κιόλας 45 χρόνια. Κι όμως σαν να μην πέρασε μια ημέρα από την φοιτητική εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια εξέγερση κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών, που πήρε παλλαϊκά χαρακτηριστικά γιατί εξέφρασε πάγια αιτήματα της πλειοψηφίας του λαού για δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία και αξιοπρεπή διαβίωση.

Η εξέγερση αυτή ήταν το αποκορύφωμα του αντιδικτατορικού αγώνα της νεολαίας, μεγάλης μερίδας των πολιτικών δυνάμεων της χώρας και του λαού, που είτε έμπρακτα είτε σιωπηλά αντιτάχθηκε στη δικτατορία.

Θεωρείται, και ορθά, η συνέχιση αγώνων της νεολαίας προηγούμενων εποχών, για εθνική ανεξαρτησία (ΕΠΟΝ 1941-44), δημοκρατικές ελευθερίες, καλύτερη εκπαίδευση και προκοπή (Δημοκρατική Νεολαία “Λαμπράκη”1964-67).

Σήμερα σε συνθήκες κοινωνικών και παγκόσμιων ανακατατάξεων, με τη χώρα μας και κυρίως την κοινωνία πληγωμένη από την μακρόχρονη κρίση είναι ανάγκη η νεολαία να πρωτοστατεί σε ανάλογους αγώνες. Γιατί ο ατομικισμός και η αδιαφορία για τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα πρέπει να αντικατασταθούν από τη συλλογική δράση και την αλληλεγγύη.

Για “να πάρουνε τα όνειρα εκδίκηση”, όπως λέει κι ο ποιητής.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΡΑΚΙΩΤΗΣ: Στην επέτειο των 45 ετών από την Εξέγερση στο Πολυτεχνείο αναφέρθηκε με μήνυμά του ο Βουλευτής Φθιώτιδας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Γιάννης Σαρακιώτης. Συγκεκριμένα, τόνισε:

«Φέτος συμπληρώνονται σαράντα πέντε χρόνια από τη μέρα εκείνη που οι φοιτητές έγραψαν το σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» βαθιά μέσα στις συνειδήσεις των Ελλήνων, από τη μέρα που το άρμα εισέβαλε στο Πολυτεχνείο σε μια απέλπιδα προσπάθεια να φιμώσει τις φωνές που απαιτούσαν την επάνοδο της χώρας στην ομαλότητα και τη Δημοκρατία. Το ελεύθερο πνεύμα εκείνων των αγωνιστών, ανταποκρινόμενο στην ιστορική ευθύνη των καιρών, οδήγησε την Ελλάδα σε ένα καλύτερο μέλλον χωρίς το φόβο της δικτατορίας, μα κυρίως απέδειξε πως η δύναμη της Δημοκρατίας είναι οι ενεργοί και σκεπτόμενοι πολίτες. Η σημερινή ημέρα φέρνει στη μνήμη μας τους αγωνιστές που δε δίστασαν να θυσιαστούν, να ορθώσουν τη φωνή και το ανάστημά τους. Είναι όμως και ημέρα ευθύνης για κάθε πολίτη που σέβεται και τιμά τη Δημοκρατία και τους θεσμούς στη χώρα μας».

ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΤΑΙΚΟΥΡΑΣ: Με την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τιμούμε τις Ελληνίδες και τους Έλληνες που αντιτάχτηκαν στον αυταρχισμό και στη βία, και συνέβαλαν στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Πατρίδα μας.

Σήμερα, 45 χρόνια μετά την κορυφαία αντιδικτατορική εξέγερση στο Πολυτεχνείο, οφείλουμε να προασπίζουμε την Ελευθερία και τα ιδανικά της Δημοκρατίας μας, ενισχύοντας και όχι υποβαθμίζοντας την ποιότητά της.

Καλούμαστε να εργαστούμε, με σχέδιο και όραμα, ώστε η χώρα να επιτύχει υψηλή και διατηρήσιμη ανάπτυξη, να δημιουργήσει πολλές και καλές θέσεις εργασίας και να ενισχύσει την κοινωνική συνοχή.

Καλούμαστε να εργαστούμε, με μεθοδικότητα και αποφασιστικότητα, ώστε να εξαλειφθούν τα φαινόμενα γενικευμένης ανομίας, παραβατικότητας και παρανομίας που συντηρούνται και ενισχύονται με ευθύνη της σημερινής Κυβέρνησης, προασπίζοντας ταυτόχρονα την ελεύθερη διακίνηση γνώσεων και ιδεών.

Καλούμαστε να εργαστούμε, μακριά από διχαστικά διλήμματα, ευκαιριακές τακτικές και καιροσκοπικές προσεγγίσεις, ώστε η Πατρίδα μας να ξεπεράσει, ουσιαστικά, την κρίση και να σταθεί ξανά ισχυρή και περήφανη στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο περιβάλλον.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ημέρα τιμής και μνήμης η σημερινή. Μακάρι να φτάσουμε στην επέτειο που δεν θα χρειάζονται 5000 αστυνομικοί για να περιφρουρούν το κλειστό κέντρο, που δεν θα σταματούν οι συγκοινωνίες, που δεν θα ψάχνουν οι ειδικοί για εκρηκτικούς μηχανισμούς, που δεν θα γεμίζει ο αθηναϊκός ουρανός από ελικόπτερα και drones, που δεν θα κλειδώνονται οι κάτοικοι στα σπίτια τους και τα μαγαζιά δε θα οχυρώνονται. Και να φτάσουμε στην επέτειο που δεν θα ετοιμαζόμαστε για πόλεμο, αλλά για γιορτή, χωρίς τον επαναλαμβανόμενο, ετήσιο διχασμό. Τιμή, κυρίως, σε όσους δεν εξαργύρωσαν και σ´εκείνους που σιωπηλά θυμούνται.

ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ: Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, 45 χρόνια μετά, εξακολουθεί να αποτελεί σύμβολο και ενεργή έκφραση των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων για το παρόν και το μέλλον του τόπου μας.

Την ημέρα αυτή τιμούμε τους νέους της πατρίδας μας που αγωνίστηκαν για την Παιδεία, την Ελευθερία, τη Δημοκρατία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Το Πολυτεχνείο δεν είναι ένας μύθος ούτε μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Είναι ημέρα μνήμης για τους αγώνες που δόθηκαν και δίνονται ακόμα και σήμερα, για την προάσπιση και εμβάθυνση της Δημοκρατίας από ακραίες και μισαλλόδοξες φωνές που προσπαθούν να τη φιμώσουν και να την καταστρατηγήσουν. Και είναι χρέος όλων μας να αναδεικνύουμε, να σεβόμαστε και να μεταφέρουμε στις νεότερες γενιές το διαχρονικό αυτό μήνυμα του Πολυτεχνείου.

Σήμερα, που οι αξίες και τα δημοκρατικά ιδεώδη αντιμετωπίζουν την αμφισβήτηση κυρίως της νέας γενιάς, η πατρίδα έχει ανάγκη την ισχυρή θέληση, την τόλμη και το όραμα των νέων για να κερδίσει ακόμα μια μάχη για πρόοδο, ισοπολιτεία, αλληλεγγύη και αξιοκρατία.

Οι Έλληνες έχουμε αποδείξει ότι ξέρουμε να τιμούμε την ιστορία μας και να αγωνιζόμαστε, ώστε η Πατρίδα μας να έχει τη θέση που της αξίζει στην Ευρώπη και στον κόσμο.

ΠΕΑΕΑ ΛΑΜΙΑΣ: Το Παράρτημα Λαμίας της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας τιμά τη συμπλήρωση των 45 χρόνων από τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου. Αποτίει φόρο τιμής σε όλους όσοι αγωνίστηκαν σε συνθήκες παρανομίας, κατά της στρατιωτικής δικτατορίας, δοκιμάστηκαν στη φρίκη των βασανιστηρίων, της εξορίας, των φυλακίσεων, των διώξεων και των στρατοδικείων, στους νέους και τις νέες της Αντι-ΕΦΕΕ. Ο Νοέμβρης του 1973 αποτέλεσε το αποκορύφωμα της 7χρονης αντιδικτατορικής πάλης του λαού και της νεολαίας ενάντια στην αμερικανοκίνητη χούντα των συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου 1967.

Τα συνθήματα του «Πολυτεχνείου» αντηχούν και σήμερα άκρως επίκαιρα.

Ο λαός μας περνάει πολύ δύσκολα εξαιτίας της λεηλασίας του εισοδήματός του και των δικαιωμάτων του για να επιβιώσουν και να ενδυναμωθούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι από τους κλυδωνισμούς της καπιταλιστικής κρίσης.

Οι διεθνείς εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος, βαθαίνουν -με ευθύνη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και των άλλων αστικών κομμάτων- την εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που οξύνουν τους ανταγωνισμούς τους με Ρωσία, Κίνα κ.ά. «μεγάλους παίχτες».

Καμμιά εμπιστοσύνη πλέον στην προπαγάνδα της «κανονικότητας» και της «ανάπτυξης» που προεκλογικά επαγγέλλονται οι τωρινοί και οι μελλοντικοί κυβερνήτες! Κανένας εφησυχασμός στα κηρύγματα «σταθερότητας», «νησίδας ειρήνης και ασφάλειας» υπό την ευρωατλαντική αιγίδα. Αυτά σημαίνουν αναβάθμιση της ελληνικής αστικής τάξης, αλλά και δικτατορίες, πολέμους, επεμβάσεις, διάλυση κρατών, αναδιάταξη συμμαχιών και επαναχάραξη συνόρων με μελάνι το αίμα των λαών!

Συνεχίζουμε και δυναμώνουμε την πάλη για όσα δικαιούμαστε και μας ανήκουν. Απομονώνουμε τους σύγχρονους υμνητές της χούντας, τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής και όσους χύνουν το δηλητήριο του ρατσισμού, του εθνικισμού, του φασισμού, του αντικομμουνισμού.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΜΙΑ: Σαράντα πέντε  χρόνια από το Νοέμβρη του ’73 και τα συνθήματά του, τα προτάγματα που έθετε ποτέ δεν ήταν πιο άμεσα, τραγικά επίκαιρα και προφανή: «Ψωμί Παιδεία Ελευθερία», «Ζήτω η εθνική ανεξαρτησία», «Γενική απεργία», «Δεν περνάει ο φασισμός», «Λαέ πολέμα σου πίνουνε το αίμα», «η νίκη είναι δική μας», «Λαέ, λαέ  ή τώρα ή ποτέ», «Έξω οι Αμερικάνοι».

Για πρώτη φορά στην ιστορία των μαζικών κινημάτων της σύγχρονης Ελλάδας, η εξουσία της απόφασης βρισκόταν διαρκώς στα χέρια εκείνων που αναλάμβαναν το ρίσκο της εφαρμογής της.  Αυτοοργάνωση, αντίσταση, ανατροπή. Αυτά είναι τα προτάγματα και σήμερα που από τα διατάγματα  της  χούντας φθάσαμε στα μνημόνια. Διατάγματα σιωπής και τρόμου εκείνα, μνημόνια εκβιασμών, εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας, εξαθλίωσης και ανεργίας αυτά εδώ, παρά τις κυβερνητικές κορώνες περί δήθεν «τέλους» των μνημονίων.

Η ακριβότερη τιμή που μπορεί να αποδοθεί στον αγώνα των φοιτητών το Νοέμβρη του 73 που πυροδότησε το λαϊκό ξεσηκωμό ενάντια στη χούντα, είναι η αντίσταση στις πολιτικές της ακραίας φτώχειας και του στραγγαλισμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων που προωθεί η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, υπακούοντας τυφλά στα κελεύσματα των διευθυντηρίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ. Αντίσταση και ανατροπή της  πολιτικής αυτής που  υποθηκεύει  το μέλλον της κοινωνίας, ισοπεδώνει τα όνειρα της νεολαίας και βαφτίζει κοινωνική πολιτική την αναδιανομή των ελάχιστων ψίχουλων που περίσσεψαν από την αφαίμαξη και της τελευταίας οικονομικής ικμάδας των εργαζόμενων, τη στιγμή μάλιστα που τα υψηλά πλεονάσματα που έχει υποσχεθεί και υπογράψει η κυβέρνηση θα κρατήσουν τη χώρα σε εποπτεία για δεκαετίες.

Τιμούμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Το νόημά της δικαιώνεται μέσα από τους αγώνες για κοινωνική ελευθερία, εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία,  ανατροπή της πολιτικής της εξάρτησης και της λιτότητας.

ΣΥΡΙΖΑ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ: Σαρανταπέντε χρόνια μετά, θυμόμαστε και τιμούμε την εξέγερση του Νοέμβρη, ενάντια στην αμερικανοκίνητη χούντα.  Θυμόμαστε και τιμούμε τους αγώνες και τις θυσίες των αγωνιστών του Πολυτεχνείου,  γιατί το παράδειγμα του ξεσηκωμού εκείνου είναι ζωντανό ακόμα και σήμερα, και θα παραμένει για πάντα ζωντανό. Ο αγώνας για την Ελευθερία, για την ενδυνάμωση της Δημοκρατίας,  για την προάσπιση των κοινωνικών, πολιτικών, εργασιακών δικαιωμάτων δεν σταματά ποτέ.

Θυμόμαστε το Πολυτεχνείο όπως και τη Νομική, αλλά και  κάθε τόπο θυσίας και μαρτυρίου ανδρών και γυναικών, που φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν από το χουντικό καθεστώς,  υπερασπιζόμενοι  ανώτερες αξίες και ιδανικά.

Θυμόμαστε τον αντιδικτατορικό αγώνα, αντλούμε δύναμη και έμπνευση για τους δικούς μας αγώνες. Γιατί σήμερα, που βγαίνουν ξανά από το σκοτάδι, στην Ευρώπη και στη χώρα μας, οι νοσταλγοί της χούντας, του φασισμού, του ναζισμού, του εθνικισμού, της ξενοφοβίας, σκορπίζοντας το μίσος τους ενάντια στο διαφορετικό,  ενώ άλλοι κηρύττουν τη λήθη και προσπαθούν να αναθεωρήσουν το παρελθόν, θεωρώντας ξεπερασμένα τα εργασιακά δικαιώματα και τα κοινωνικά κεκτημένα, η αντίσταση στα σχέδιά τους είναι υποχρέωσή μας.

Ο καλύτερος φόρος τιμής  για την υπεράσπιση των αγώνων των εξεγερμένων του Πολυτεχνείου, των νεκρών, των εξόριστων, των φυλακισμένων και βασανισμένων, είναι να  πιάσουμε το νήμα και να αγωνιστούμε για μια καλύτερη ζωή για όλες και όλους, για Ελευθερία, Δημοκρατία, κοινωνική Δικαιοσύνη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί τη νεολαία, τους εργαζόμενους, τους άνεργους, κάθε δημοκρατικό πολίτη να συμμετάσχει μαζικά στις επετειακές εκδηλώσεις της 17ης Νοέμβρη στη Φθιώτιδα.

Μ-Λ ΚΚΕ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ: Το Πολυτεχνείο 1973 αντέχει στο χρόνο! Η ηρωική εξέγερση το Νοέμβρη 1973, στην καρδιά της φασιστικής χούντας, αντέχει στη διαστρέβλωση, τη λήθη και την προσπάθεια να γίνει ανώδυνη γιορτή. Αποτελεί παγκόσμιο παράδειγμα, όπου μία γνήσια αντιιμπεριαλιστική εξέγερση δεν θάφτηκε στη λήθη αλλά αποτελεί πηγή έμπνευσης και ιστορικό γεγονός, ορόσημο για τους αγώνες του σήμερα. Αρκεί να μην μείνει παγωμένο στον χρόνο με ακίνδυνο φωτοστέφανο και «ξεδοντιασμένο» από τις πολιτικές προεκτάσεις του.

Η φασιστική χούντα του 1967 δεν έπεσε από τον ουρανό. Οι ΗΠΑ εγκαθίδρυαν στρατιωτικές δικτατορίες σ’ όλον τον κόσμο ανατρέποντας κυβερνήσεις, μακελεύοντας τους λαούς, στον άγριο ανταγωνισμό τους με τη Σοβιετική Ένωση που είχε παλινορθώσει τον καπιταλισμό. Λίγους μήνες μετά τη φασιστική δικτατορία, το Ισραήλ -χρησιμοποιώντας την πλάτη των ΗΠΑ- εξαπέλυσε πόλεμο σε Συρία κι Αίγυπτο. Το 1967 ακολουθεί μία ταραγμένη περίοδος και σφραγίζει την προσπάθεια της ντόπιας άρχουσας τάξης να απαντήσουν στον «κομμουνιστικό κίνδυνο». Η στρατιωτικά ηττημένη αριστερά στον εμφύλιο εξακολουθούσε να τρομάζει την δουλική και αμερικανοεξαρτημένη μεγαλοαστική τάξη.

Έτσι το Πολυτεχνείο ήταν η έκφραση και κορύφωση της αντιαμερικανικής- αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Απέναντι στην -φαινομενική- παντοκρατορία των ΗΠΑ, το Πολυτεχνείο στέκεται δίπλα στους αγώνες των λαών της Ινδοκίνας (Βιετνάμ-Καμπότζη-Λάος), των αραβικών χωρών και στο εργατικό κίνημα της Δύσης και αποτελεί μία έμπρακτη εφαρμογή της θέσης των κομμουνιστών πως «ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος» και πως «μία σπίθα μπορεί ν’ ανάψει φωτιά σ’ όλο τον κάμπο».

Στη διάρκεια της εφτάχρονης δικτατορίας και στην εξέγερση του Νοέμβρη συγκρούστηκαν δύο γραμμές. Από τη μία ο παλιός αστικός πολιτικός κόσμος (Καραμανλής, Κανελλόπουλος, Μαύρος) που ήθελε έναν συμβιβασμό με τη χούντα αλλά και οι ηγεσίες του ΚΚΕ και ΚΚΕ(εσωτερικού) που φλέρταραν με τη φιλελευθεροποίηση του Μαρκεζίνη και κατάγγειλαν το Πολυτεχνείο σαν έργο προβοκατόρων (πχ Πανσπουδαστική Νο8). Από την άλλη, ένα ευρύ πολιτικό-κοινωνικό μέτωπο λαϊκών αγωνιστών, νεολαίας κι απλών ανθρώπων που έβλεπαν τη διέξοδο στην αντιπαράθεση και σύγκρουση με το φασισμό και την αμερικανοκρατία. Σ’ αυτό το ρεύμα πρωτοπόρο ρόλο έπαιξαν οι μαρξιστές-λενινιστές της ΟΜΛΕ και άλλες αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις..

Ο Νοέμβρης αναδεικνύει θαυμάσια το ρόλο της οργανωμένης πάλης και της λαϊκής αλληλεγγύης για τις μέρες που συγχωνεύτηκε «το αυθόρμητο με το συνειδητό». Η φοιτητική οργή με τη λαϊκή ψυχή και αγανάκτηση για τον φασισμό. Σήμερα ορισμένοι αποθεώνουν το αυθόρμητο για να ρίξουν στον Καιάδα την οργανωμένη και σχεδιασμένη πάλη. Η ιστορία υποδείχνει και ο Νοέμβρης επικυρώνει πως μόνο ένα καλά οργανωμένο λαϊκό κίνημα μπορεί να ξεκινήσει και να τελειώσει νικηφόρα την αναμέτρηση με τις αντιδραστικές δυνάμεις. Να έχουμε εμπιστοσύνη στο λαϊκό κριτήριο και να οργανώνουμε τις αντιστάσεις μας.

Ο φασισμός γεννιέται στα σπλάχνα του αστικού συστήματος αλλά αποτελεί υπέρβαση και εκτροπή του. Οι φυλακές, εκτοπίσεις, δολοφονίες και βασανιστήρια της χούντας συνέχιζαν τις πιο μαύρες μέρες του μοναρχοφασισμού μετά τον πόλεμο όπως και το Πολυτεχνείο αποτέλεσε -τηρουμένων των συγκρίσεων- συνέχεια του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ και από αυτή την άποψη διέψευσε όσους ήθελαν να βλέπουν λαϊκή ακινησία, ηρεμία και άπνοια. Αυτό ισχύει και σήμερα. Κάτω από την φαινομενική αδυναμία του εργατολαϊκού κινήματος κρύβονται οι αστείρευτες δυνάμεις του λαού και της νεολαίας. Αυτές πρέπει να βρούμε και να ενεργοποιήσουμε.

Σήμερα ο παγκόσμιος ορίζοντας μαυρίζει. Οι ακροδεξιές και νεοφασιστικές δυνάμεις ( ΗΠΑ, Δυτ. Ευρώπη, Λατ. Αμερική) παίρνουν κεφάλι αξιοποιώντας την οικονομική κρίση και το μεταναστευτικό. Στη χώρα μας η Δεξιά ανασυντάσσεται αξιοποιώντας την αντιλαϊκή διαχείριση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και οι φασίστες της ΧΑ δολοφονούν και τραμπουκίζουν. Ενώ μαίνονται στην περιοχή όλες οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιπαραθέσεις από την Ουκρανία ως τα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή, τα ψευτοαριστερά και αστικά κόμματα συνεχίζουν να αλυσοδένουν το λαό, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στις εθνικιστικές, μισαλλόδοξες και ακροδεξιές δυνάμεις.

Κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. Λίγους μήνες μετά την εισβολή των φασιστικών τανκς στο Πολυτεχνείο, η χούντα καταρρέει κάτω από το βάρος της προδοσίας στην Κύπρο και της ασφυκτικής απομόνωσης του λαού. Η άρχουσα τάξη, οι ΗΠΑ και η Ευρώπη βρίσκουν συμβιβασμό στο πρόσωπο του Καραμανλή και ο Φ. Γκιζίκης (πρόεδρος της χούντας) παραδίδει την κυβερνητική εξουσία. Ωστόσο, οι αντιφασιστικοί- αντιχουντικοί αγώνες γέννησαν και γαλούχησαν μία ολόκληρη γενιά αγωνιστών και ο Νοέμβρης 1973 έγινε η σημαία αντίστασης, σύμβολο ανυπότακτης αντιφασιστικής- αντιαμερικάνικης- αντιιμπεριαλιστικής πάλης.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με το ένα χέρι ορκίζεται στην Ευρώπη, την εξάρτηση και την εθελοδουλία, μετατρέποντας τη χώρα μας σε στρατιωτική βάση των ΗΠΑ και με το άλλο κραδαίνει την «έξοδο από το μνημόνιο». Παίρνει δέκα για να δώσει ένα, ενώ η ΝΔ του Μητσοτάκη βρίσκεται στο μισοσκόταδο των εκλογών. Πρόκειται για δύο όψεις του ίδιου νομίσματος και μόνον ένας ισχυρός, μαζικός εξωκοινοβουλευτικός αγώνας μπορεί να ξεπεράσει τις αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ και τις παγίδες της ΝΔ.

Σήμερα, 45 χρόνια μετά την εξέγερση του Νοέμβρη, τα συνθήματα του Πολυτεχνείου, αντιιμπεριαλιστικά, αντιαμερικανικά, αντιφασιστικά, είναι επίκαιρα, φλογίζουν τους αγώνες, εμπνέουν και μας οδηγούν. Μέσα στην εργατολαϊκή πάλη σφυρηλατούνται νέες συνειδήσεις, αποκαλύπτεται η συνθηκολόγα γραμμή, πέφτουν οι μάσκες του συμβιβασμού και της ηττοπάθειας. Ο Νοέμβρης οδηγεί, η σημερινή πάλη επισφραγίζει.

Έξω το ΝΑΤΟ και οι Αμερικάνοι. Έξω από την ΕΕ.

Θάνατος στο φασισμό, λευτεριά στο λαό.

Αγώνας για την ανατροπή της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής,

της φτώχειας, ανεργίας, ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και υποτέλειας.

Αγώνας για την Ειρήνη, τη Δημοκρατία, την Εθνική Ανεξαρτησία

και το Σοσιαλισμό.

Με μαζικό, λαϊκό και οργανωμένο αγώνα τιμάμε τους νεκρούς μας.

Αφήστε μια απάντηση