Το Πολυτεχνείο ζει

share on:

Για το μήνυμα αντίστασης του Πολυτεχνείου στον παραλογισμό και τον φόβο και της υπεράσπισης της γνώσης έναντι στον σκοταδισμό μίλησε ο κοσμήτορας της σχολής Πολιτικών Μηχανικών, Δημήτρης Κουτσογιάννης, ο οποίος μάλιστα συμμετείχε στα γεγονότα του ’73, ως πρωτοετής φοιτητής.

Από τη μεριά του, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων 1967-1974, Κώστας Μανταίος, τόνισε στην ομιλία του: «Στο Πολυτεχνείο απογειώθηκε η ψυχή ενός λαού. Το Πολυτεχνείο είχε πίσω του μήνες και χρόνια αγανάκτησης του λαού και της νεολαίας και συμβολίζει τη σύνδεση της αξιοπρέπειας με τη δημοκρατική ελευθερία. Το Πολυτεχνείο ζει και θα ζει, όσο η συνείδηση δεν είναι επαναπαυμένη» υπογράμμισε χαρακτηριστικά.

Ως είθισται, η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με το προσκλητήριο νεκρών και την ανάκρουση του ύμνου του Πολυτεχνείου.

Από το πρωί οι πόρτες του ιδρύματος ήταν ανοιχτές για τον κόσμο, για να αποτίσει φόρο τιμής, αφήνοντας ένα λουλούδι ή ένα στεφάνι. Λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών, ωστόσο, που διαμορφώθηκαν φέτος, με την κατάληψη του Πολυτεχνείου, αλλά και τη δυνατή βροχή που άρχισε να πέφτει από το πρωί, ο κόσμος που ήρθε στο Πολυτεχνείο σήμερα ήταν λίγος.

Ιδιαίτερη στιγμή της σημερινής ημέρας ήταν, όταν, υπό καταρρακτώδη βροχή, ο 95χρονος Μανώλης Γλέζος απέτισε τιμή στα θύματα του Πολυτεχνείου, καταθέτοντας λουλούδια στο μνημείο των πεσόντων.

Στεφάνι κατέθεσαν η ΓΣΕΕ, η ΔΟΕ, η ΟΛΜΕ, η Λαϊκή Ενότητα, οι Οικολόγοι Πράσινοι και σύλλογοι εργαζομένων.

Η πορεία

Ξεκίνησε η πορεία από το Πολυτεχνείο, στην οδό Πατησίων, προς την πρεσβεία των ΗΠΑ, μετά την καθιερωμένη εκδήλωση μνήμης στο προαύλιο του ιστορικού χώρου από την Επιτροπή Εορτασμού 17ης Νοεμβρίου 1973.

Λίγο μετά τις 16.15, ολοκληρώθηκε η πορεία του «μπλοκ» με την αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου (μέλη της ΠΑΣΠ), μπροστά από την πρεσβεία των ΗΠΑ.

Μόλις έφτασαν έξω από την αμερικανική πρεσβεία έψαλαν τον εθνικό ύμνο, ύψωσαν τα χέρια τους πάνω από τη σημαία, τη δίπλωσαν και διαλύθηκαν. Μικρής έκτασης ένταση σημειώθηκε για άγνωστους λόγους, χωρίς να πάρει διαστάσεις.

Λίγο μετά τις 17.00, ξεκίνησε ο κύριος όγκος της πορείας, με τους αντιστασιακούς να βρίσκονται στην κεφαλή και προορισμό την αμερικανική πρεσβεία. Την ίδια ώρα στη Θεσσαλονίκη -εν μέσω βροχής- η πορεία με κατεύθυνση το αμερικανικό προξενείο στην οδό Τσιμισκή, ξεκίνησε με επικεφαλής το Σύλλογο Εξορισθέντων-Φυλακισθέντων.

Μηνύματα για την ημέρα

 

ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΙΧΕΛΗΣ: Σαραντατέσσερα χρόνια σήμερα από την φοιτητική εξέγερση του Πολυτεχνείου. Εξέγερση που πήρε παλλαϊκά χαρακτηριστικά γιατί εξέφρασε πάγια αιτήματα της πλειοψηφίας του λαού για δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία και αξιοπρεπή διαβίωση του.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου υπήρξε το αποκορύφωμα του αντιδικτατορικού αγώνα της νεολαίας, μεγάλης μερίδας των πολιτικών δυνάμεων της χώρας και του λαού, που είτε έμπρακτα είτε σιωπηλά αντιτάχθηκε στη δικτατορία (1967-1974).

Θεωρείται, και ορθά, η συνέχιση αγώνων της νεολαίας προηγούμενων εποχών, για εθνική ανεξαρτησία (ΕΠΟΝ 1941-44), δημοκρατικές ελευθερίες, καλύτερη εκπαίδευση και προκοπή (Δημοκρατική Νεολαία “Λαμπράκη”1964-67).

Στις σημερινές συνθήκες, με τις παγκόσμιες ανακατατάξεις και τους περιφερειακούς πολέμους, με τη χώρα μας να προσπαθεί να ξεπεράσει την εφτάχρονη γενικευμένη κρίση, είναι ανάγκη η νεολαία να πρωτοστατήσει σε ανάλογους αγώνες, γιατί πάγια αιτήματα παραμένουν σε σημαντικό βαθμό ανεκπλήρωτα.

Ο ατομικισμός και η αδιαφορία για τα πολιτικά-κοινωνικά δρώμενα πρέπει να αντικατασταθούν από τη συλλογική δράση και την αλληλεγγύη. Για “να πάρουνε τα όνειρα εκδίκηση”, όπως λέει κι ο ποιητής.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΡΑΚΙΩΤΗΣ: «44 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, 44 χρονιά μετά τη μαζικότερη πράξη αντίστασης κατά της Χούντας των Συνταγματαρχών, τιμούμε όσους αγωνίστηκαν, όσους θυσίασαν τις ζωές τους και πορευόμαστε με το παράδειγμά τους. Το Πολυτεχνείο αποτελεί ένα ζωντανό μάθημα δημοκρατίας και αδελφοσύνης, ένα διαχρονικό μήνυμα ότι ο φασισμός δεν ευδοκιμεί σε αυτή τη χώρα».

ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ: Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, την επέτειο της οποίας γιορτάζουμε σήμερα, συμβολίζει τη διαχρονική έκφραση κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων για το παρόν και το μέλλον του τόπου. Χρέος μας είναι να την αναδεικνύουμε, πέρα από μια τυπική επετειακή ημέρα, ως το κορυφαίο σημείο αναφοράς, μνήμης και διδαχής στη δύσκολη πορεία μας σε ένα σύνθετο και ευμετάβλητο διεθνές περιβάλλον. Την ημέρα αυτή, τιμούμε τους νέους της πατρίδας μας για την προσήλωσή τους στα δημοκρατικά ιδεώδη, στις πανανθρώπινες αξίες και την ουσιαστική συμμετοχή τους στην αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Σήμερα, που η ελληνική κοινωνία βιώνει τις χειρότερες στιγμές των τελευταίων δεκαετιών και κυριαρχεί το γκρίζο της απαισιοδοξίας και της μιζέριας, έχουμε ανάγκη, περισσότερο από ποτέ, την αμφισβήτηση, την ορμή, την τόλμη και τα οράματα της νεολαίας μας. Γιατί μόνο οι νέες και οι νέοι μπορούν να αναβαθμίσουν το δημόσιο βίο διεκδικώντας την ισοπολιτεία, τη δικαιοσύνη και την αξιοκρατία, για μια σύγχρονη πολιτεία με αλληλεγγύη και κοινωνική δικαιοσύνη που θα κάνουν επίκαιρα και πάλι τα μηνύματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

 

ΣΥΡΙΖΑ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ: Η εξέγερση του Πολυτεχνείου παραμένει φωτεινός φάρος κι οδηγός κάθε δημοκρατικού αγώνα

Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά, η  εξέγερση του Πολυτεχνείου  ενάντια στην αμερικανοκίνητη χούντα, παραμένει φωτεινός φάρος κι οδηγός κάθε δημοκρατικού αγώνα. Το Πολυτεχνείο ζει, γιατί τα αιτήματά του είναι πάντα επίκαιρα. Ο αγώνας για την ενδυνάμωση και την επέκταση της Δημοκρατίας, για τα δικαιώματα, για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, δεν σταματά ποτέ.

Θυμόμαστε την εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου, τη Νομική, αλλά και τα κολαστήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ, τους τόπους εξορίας και μαρτυρίου ανδρών και γυναικών,  κάθε μέρος όπου άνθρωποι φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν, στη μάχη για την υπεράσπιση πανανθρώπινων αξιών και ιδανικών. Μια μέρα σαν αυτή, αποτίνουμε φόρο τιμής σε κάθε πράξη αντίστασης, κάθε λάμψη μέσα στο σκοτάδι της επτάχρονης δικτατορίας, κάθε προσπάθεια ανατροπής της επαίσχυντης τυραννίας.

Έχουμε χρέος να θυμόμαστε, αλλά και υποχρέωση να συνεχίζουμε τον αγώνα. Ειδικά στις μέρες μας, όπου διάφοροι νοσταλγοί της χούντας, ακροδεξιοί, ρατσιστές, θιασώτες του αυταρχισμού αλλά και της αναθεώρησης της Ιστορίας,   προβάλλουν ξανά από το σκοτάδι του παρελθόντος κηρύσσοντας το μίσος τους για οτιδήποτε προοδευτικό, είναι υποχρέωσή μας να μας βρουν απέναντί τους.

Ο καλύτερος  τρόπος για να τιμήσουμε ουσιαστικά  τη μνήμη των αγωνιστών του Πολυτεχνείου, τη μνήμη όλων όσοι αντιστάθηκαν στη χούντα,  είναι η συνέχιση του αγώνα για  μια καλύτερη ζωή, για Ελευθερία, Δημοκρατία, κοινωνική Δικαιοσύνη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί τη νεολαία, τους εργαζόμενους, τους άνεργους, κάθε δημοκρατικό πολίτη να συμμετάσχει μαζικά στις επετειακές εκδηλώσεις για την εξέγερση του Πολυτεχνείου σε όλη την Ελλάδα.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΜΙΑ: Σαράντα τέσσερα  χρόνια από το Νοέμβρη του ’73 και τα συνθήματά του, τα προτάγματα που έθετε ποτέ δεν ήταν πιο άμεσα, τραγικά επίκαιρα και προφανή: «Ψωμί Παιδεία Ελευθερία», «Ζήτω η εθνική ανεξαρτησία», «Γενική απεργία», «Δεν περνάει ο φασισμός», «Λαέ πολέμα σου πίνουνε το αίμα», «η νίκη είναι δική μας», «Λαέ, λαέ  ή τώρα ή ποτέ», «Έξω οι Αμερικάνοι».

Για πρώτη φορά στην ιστορία των μαζικών κινημάτων της σύγχρονης Ελλάδας, η εξουσία της απόφασης βρισκόταν διαρκώς στα χέρια εκείνων που αναλάμβαναν το ρίσκο της εφαρμογής της.  Αυτοοργάνωση, αντίσταση, ανατροπή. Αυτά είναι τα προτάγματα και σήμερα που από τα διατάγματα  της  χούντας φθάσαμε στα μνημόνια. Διατάγματα σιωπής και τρόμου εκείνα, μνημόνια εκβιασμών, εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας, εξαθλίωσης και ανεργίας αυτά εδώ.

Η ακριβότερη τιμή που μπορεί να αποδοθεί στον αγώνα των φοιτητών το Νοέμβρη του 73 που πυροδότησε το λαϊκό ξεσηκωμό ενάντια στη χούντα, είναι η αντίσταση στις πολιτικές της ακραίας φτώχειας και του στραγγαλισμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων που προωθεί η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, υπακούοντας τυφλά στα κελεύσματα των διευθυντηρίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ. Αντίσταση και ανατροπή της  πολιτικής αυτής που  υποθηκεύει  το μέλλον της κοινωνίας, ισοπεδώνει τα όνειρα της νεολαίας και βαφτίζει κοινωνική πολιτική την αναδιανομή των ελάχιστων ψίχουλων που περίσσεψαν από την αφαίμαξη και της τελευταίας οικονομικής ικμάδας των εργαζόμενων, τη στιγμή μάλιστα που τα υψηλά πλεονάσματα που έχει υποσχεθεί και υπογράψει η κυβέρνηση θα κρατήσουν τη χώρα σε εποπτεία για δεκαετίες.

Τιμούμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Το νόημά της δικαιώνεται μέσα από τους αγώνες για κοινωνική ελευθερία, εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία,  ανατροπή της πολιτικής της εξάρτησης και της λιτότητας.

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ: Το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας (Ε.Κ.Π.Ε.Φ.) αποδίδει φόρο τιμής στη μνήμη των αγωνιστών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Την ώρα που οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να σηκώνουν στις πλάτες τους τα δυσβάστακτα βάρη της κρίσης και των μνημονίων, την ώρα που οι άνεργοι και οι νέοι βλέπουν το μέλλον τους να υποθηκεύεται, την ώρα που οι συνταξιούχοι ζουν με συντάξεις πείνας, τα αιτήματα του Πολυτεχνείου παραμένουν όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρα και απαιτητά.

Η απάντηση μας στη λαίλαπα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών των Θεσμών και των μνημονιακών Κυβερνήσεων των τελευταίων εννέα χρόνων, είναι ο Αγώνας, γιατί όταν η ελευθερία πνίγεται μέσα από τους νόμους και τις διατάξεις των Μνημονίων, της φτώχειας και της ύφεσης, τότε το μήνυμα «ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» του ξεσηκωμού του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ θα είναι επίκαιρο σε όλες τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις της κοινωνίας και του συνδικαλιστικού μας κινήματος.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ: Το αίμα του Νοέμβρη κυλάει στις φλέβες της ανατροπής! Κάτω η χούντα κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, Ε.Ε., εργοδοσίας! Κάτω η χούντα της οικονομικής και κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας που σπέρνουν φτώχεια και γεννούν φασισμό! Τον ξέρουμε καλά της γης μας τον αφέντη…

Μπροστά στην 3η αξιολόγηση, μία ακόμα αιματηρή συμφωνία για την κοινωνική πλειοψηφία του μόχθου, το  Πολυτεχνείο δεν είναι  γιορτή μνήμης! Είναι ακόμα ένα αγωνιστικό ραντεβού για την υπεράσπιση της ζωής και της «γης» μας, ενάντια στη επέλαση της ολιγαρχίας που κερδίζει στις πλάτες μας και σωρεύει τον πλούτο που παράγουμε! Ενάντια στα κέντρα αποφάσεων που αποτελούν ορμητήρια της κοινωνικής επίθεσης της οικονομικής ολιγαρχίας και αυτά δεν είναι άλλα από τα όργανα της Ε.Ε., την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, το ΝΑΤΟ, τις τράπεζες, τις εργοδοτικές ενώσεις, τον εργοδοτικό συνδικαλισμό! Ενάντια σε κάθε αστική πολιτική δύναμη που ισχυρίζεται ότι θα απαλύνει τα βάρη των φτωχών λαϊκών στρωμάτων με μια καλύτερη κυβερνητική διαχείριση! Ενάντια στους φασίστες και τις εθνικιστικές δυνάμεις που αποτελούν την 5η φάλαγγα στην υπηρεσία του κόσμου των ισχυρών!

         Η «γη» μας είναι τα σπίτια που μας παίρνουν οι τράπεζες, τα εργοστάσια, τα χωράφια, τα εργοτάξια, τα γραφεία, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια και κάθε τόπος δουλειάς, στον οποίο μοχθούμε καθημερινά για να πάρουμε ψίχουλα, χωρίς καθόλου ή με κουτσουρεμένα δικαιώματα σε ασφάλιση και περίθαλψη. Είναι οι χώροι που σπουδάζουμε και στοχεύουν στη γαλούχηση πειθήνιων μελλοντικών εργαζομένων που χωρίς άχνα θα δεχτούν να γίνουν ανακυκλώσιμα πιόνια για να κερδίσει η εργοδοσία, για να σκοτωθούν στα πεδία των μαχών που αιματοκυλάνε λαούς υπηρετώντας ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Είναι οι πόλεις μας που κυβέρνηση και τοπικό κράτος μετατρέπουν σε εργοτάξια παραγωγής πλούτου των βιομηχάνων – θαλάμους αερίων αργού θανάτου του περιβάλλοντος και των πολιτών!

Μας έμαθε πολλά το αίμα του Νοέμβρη…

Το Νοέμβρη του ’73, ευτυχώς τους προβληματισμούς των ψευτοδιλημμάτων περί «φιλελευθεροποίησης» της χούντας και περί ενότητας εθνικών δυνάμεων απέναντι στο τέρας του φασισμού των συνταγματαρχών διέλυσε μία κοινωνική εξέγερση, που είχε στον πυρήνα της το «Λαέ πολέμα, σου πίνουνε το αίμα», μια εξέγερση που συνέδεε το αίτημα για ψωμί, παιδεία και ελευθερία με το πολιτικό αίτημα «Κάτω η Χούντα! Κάτω οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ!».

     Αυτό λοιπόν που μας έμαθαν Μάηδες, Νοέμβρηδες και Οκτώβρηδες, που σημάδεψαν την Ιστορία με εργατικούς αγώνες και κοινωνικά ανατρεπτικά κινήματα είναι να συνδέουμε με μια κόκκινη κλωστή τα σημάδια της Ιστορίας που γράφονται με το σημερινό αίμα της πλειττόμενης πλειοψηφίας. Είναι το αίμα που χύνεται στα εργατικά ατυχήματα στα κάτεργα των εργοδοτών και του κράτους των ΕΣΠΑ της διαχείρισης της φτώχιας και της ανακύκλωσης της ανεργίας. Είναι το αίμα που κυλάει από τα γκλοπς, τα χημικά και τις αδέσποτες σφαίρες των δυνάμεων καταστολής προς τους κοινωνικούς αγωνιστές, το αίμα των νεκρών προσφύγων και μεταναστών που κομματιάζονται από τις νάρκες και συρματοπλέγματα, που μένει παγωμένο στα πνιγμένα σώματα τους στο Αιγαίο. Είναι το αίμα που «παγώνει» κάθε φορά στα πρόσωπά μας, όταν πληρώνουμε ΕΝΦΙΑ ή ένα λογαριασμό, όταν βλέπουμε το μισθό μας, όταν οδηγούμαστε στα μητρώα του ΟΑΕΔ. Είναι το αίμα των κοινωνικών αγωνιστών του παρελθόντος και το αίμα της εργατικής τάξης σήμερα το οποίο μας έμαθε και μας χρεώνει να μην έχουμε αυταπάτες πως η οποιαδήποτε ελπίδα θα μοιάζει με το μνημονιακό τερατούργημα του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε να εγκλωβιζόμαστε στο αδιέξοδα μιας άλλης διαχείρισης του σάπιου κόσμου του καπιταλισμού και της κρίσης του.

     Η ελπίδα βρίσκεται στους νέους αγώνες και τις εξεγέρσεις της εποχής μας. Η χρεοκοπία των κοινοβουλευτικών  αυταπατών και της περιβόητης σωτηρίας εντός των πλαισίων της Ε.Ε. και του καπιταλισμού ανοίγει τη δυνατότητα για μια νέα αφετηρία επανεκκίνησης των τάσεων της κοινωνικής χειραφέτησης, για την ανατροπή της καπιταλιστικής κυριαρχίας μέσα από ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα που δε θα διεκδικεί μοιράδι από την πίτα της εκμετάλλευσης, αλλά την κάλυψη των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών με μια ανακατανομή του πλούτου σε βάρος του κεφαλαίου.

 

Μ-Λ ΚΚΕ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ: Πολυτεχνείο 1973: εμπνέει, διδάσκει και οδηγεί. Στην ιστορική διαδρομή κάθε λαού υπάρχουν στιγμές ορόσημα που συμπυκνώνουν την εποχή, αποτελούν  συνεκτικούς κρίκους, εμπνέουν το λαό, διδάσκουν και οδηγούν.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η «εξέγερση του Πολυτεχνείου 1973», η οποία, παρά τη συκοφαντία των εχθρών της και τη διαστρέβλωση των φίλων της, εξακολουθεί να αντέχει σε πείσμα των καιρών και να αποτελεί φάρο δράσης για τη νεολαία και το λαό.

Η αμερικανοκίνητη στρατιωτικοφασιστική δικτατορία τον Απρίλη του1967 «δεν έπεσε από τον ουρανό». Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, έντρομος μπροστά στα ανερχόμενα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στη δεκαετία 1960, «φύτευε» σ’ όλο τον κόσμο δικτατορίες, υποκινούσε πραξικοπήματα, πραγματοποιούσε στρατιωτικές επεμβάσεις (πχ Ινδοκίνα), αξιοποιώντας την προδοσία της Σοβιετικής Ένωσης των Χρουστσιώφ-Μπρέζνιεφ και τη γραμμή της συμφιλίωσης που προέκρινε το κακόφημο 20ό Συνέδριο του Κ.Κ. Σοβιετικής Ένωσης. Στη χώρα μας, η κόντρα Παλατιού και  ΕΡΕ του Καραμανλή, από τη μια μεριά, και του αστού ιντριγκαδόρου Γ.Παπανδρέου – Ένωσης Κέντρου, από την άλλη, δημιούργησε ρωγμές στο πολιτικό σύστημα. Η αριστερά του εμφυλίου πολέμου -προδομένη από την ηγεσία της- μαζί με τις λαϊκές μάζες που βρίσκονταν στους δρόμους αποτελούσε απειλή για το αστικό πολιτικό σύστημα. Ο φασισμός ήταν μια λύση κι έτσι άναψε το πράσινο φως στους συνταγματάρχες-φασίστες που εκκόλαπταν το μαύρο αυγό του φιδιού μετά τον εμφύλιο.

Οι κομμουνιστές συνελήφθησαν ξανά, οι τόποι εξορίας άνοιξαν, οι φυλακές και τα βασανιστήρια μπήκαν σε ημερήσια διάταξη, οι αστικοδημοκρατικές ελευθερίες μπήκαν στο γύψο, η Βουλή διαλύθηκε.

Η φασιστική χούντα εκτός από την καταστολή των δημοκρατικών ελευθεριών ξεπουλούσε τη χώρα στο ξένο κεφάλαιο.

Το Πολυτεχνείο

Ήδη από την πρώτη στιγμή του φασιστικού πραξικοπήματος άρχισαν να οργανώνονται οι πρώτες σπίθες αντίστασης. Στη χώρα μας και στο εξωτερικό (Δυτική Ευρώπη και πολιτική προσφυγιά). Οι χώροι των Πανεπιστημίων και οι τοπικοί σύλλογοι αναδεικνύονται σε πεδία αντιφασιστικής ζύμωσης και δράσης. Τον Φλεβάρη του 1973 καταλαμβάνεται η Νομική και η χούντα προχωράει σε στρατεύσεις φοιτητών. Η λαϊκή και νεολαιίστικη δράση συμπυκνώνονται στο θρυλικό -πλέον- τριήμερο του Νοέμβρη με την κατάληψη του Πολυτεχνείου.

Ανεξάρτητα από τα όσα γράφονται εκ των υστέρων για λόγους καπηλείας και οικειοποίησης της εξέγερσης του Νοέμβρη, στο Πολυτεχνείο συγκρούστηκαν δύο γραμμές. Από τη μια πλευρά, η πολιτική της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού με τη χούντα με επιχειρήματα το «άκαιρο» της κατάληψης, που έκφραζαν ανοικτά οι δυνάμεις του -τότε- ΚΚΕ εσωτερικού, ο Ρήγας Φεραίος και η ΚΝΕ- «αντιΕΦΕΕ» και από την άλλη, η αγωνιστική, αντιφασιστική και αντιιμπεριαλιστική πτέρυγα, πολυσύνθετη στην έκφρασή της, μέσα στην οποία υπήρχαν οι δυνάμεις της συνεπούς αριστεράς, η ΟΜΛΕ και η ΠΠΣΠ και οι ανένταχτοι αγωνιστές. Ήταν η «αντιΕΦΕΕ»-ΚΝΕ και η ηγεσία του ΚΚΕ που κατάγγειλαν τρεις μήνες αργότερα με το γνωστό ντοκουμέντο της ντροπής (εφημερίδα Πανσπουδαστική Νο 8) την εξέγερση σαν έργο …300 προβοκατόρων της ΚΥΠ (!)

Ο φασισμός επικράτησε στρατιωτικά, όμως είχε πληγωθεί θανάσιμα. Το πραξικόπημα στην Κύπρο (Ιούνης 1974) και η τουρκική εισβολή (Αττίλας Ι και ΙΙ) θα γράψουν τις τελευταίες σελίδες της εφτάχρονης φασιστικής νύχτας. Η επάνοδος του Καραμανλή και η επανασυγκόλληση του αστικού πολιτικού σκηνικού θα κλέψει από τον λαϊκό παράγοντα τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντιφασιστική δράση. Οι απόντες, οι συμβιβασμένοι, οι ευρωατλαντικοί πολιτικοί θα δρέψουν ό,τι δεν τους ανήκε. Η μεταπολίτευση θα ξαναφέρει στο προσκήνιο τους προδικτατορικούς αστούς πολιτικούς.

Η ιστορία διδάσκει, η πολιτική ορίζει τα πάντα

Η εξέγερση του Νοέμβρη απέδειξε

τη σωστή αντιιμπεριαλιστική – αντιαμερικάνικη στόχευση

τη δύναμη της σύγκρουσης και της ενότητας στην πράξη

την κίνηση των μαζών κάτω από τη φαινομενική αδράνεια

την ηγεμονία της αγωνιστικής γραμμής κόντρα στο συμβιβασμό

την υπεροχή του μαζικού αγώνα ενάντια στη στρατιωτική υπεροχή

ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΩΝ: 44 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον ηρωικό ξεσηκωμό του λαού και της νεολαίας το Νοέμβρη του 1973 ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία.

Τιμάμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου, έχοντας μπροστά μας τις αποδείξεις ότι ο αγώνας για        « ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ » συνεχίζεται.

Όλοι μας έχουμε δικαίωμα και πρέπει να μάθουμε την αλήθεια για το λαϊκό ξεσηκωμό το Νοέμβρη του ’73. Με τον αγώνα και το αίμα τους, φοιτητές, εργάτες, μαθητές, απαίτησαν δικαιώματα που τότε φάνταζαν αδύνατα:

« ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ »

Το ψωμί είναι ανάγκη επιβίωσης πια. Για παιδεία ούτε λόγος. Πραγματική ελευθερία για εμάς σήμερα δεν υπάρχει. Η φτώχεια, η εξαθλίωση, η τρομοκρατία όταν αντιστεκόμαστε, δε μας επιτρέπουν να ζούμε σαν άνθρωποι, αλλά σαν σύγχρονοι δούλοι !!!

Όμως, τις ώρες που κάνει κανείς τέτοιες σκέψεις, έρχεται ένα τεράστιο ερώτημα, που επιστρέφει κάθε φορά που τιμάμε κάτι « ηρωικό »:

ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ;

Αυτοί που … « έκαναν » το Πολυτεχνείο ήταν απλοί εργαζόμενοι, άνθρωποι του λαού που είχαν στο πλευρό τους κάτι « παιδιά » σπουδαστές – μαθητές. Ούτε γεννήθηκαν ήρωες, ούτε είχαν αποφασίσει να πεθάνουν. Απλά δεν άντεχαν άλλο την αδικία και την καταπίεση.

Έδειξαν αυτοί, οι « νέοι », ότι ο αγώνας που φέρνει αποτέλεσμα μπορεί να είναι μόνο ο οργανωμένος και προετοιμασμένος αγώνας. Αυτοί που κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο δε ξεσηκώθηκαν « μέσα σ’ ένα βράδυ » κι έφτιαξαν όλη την κατάληψη « αυθόρμητα ». Αγωνίζονταν απ’ την αρχή συνειδητά κι οργανωμένα. Δε φορούσαν κουκούλες, γιατί ήταν περήφανοι και χαρούμενοι μ’ αυτό που έκαναν. Κουκούλες φοράνε αυτοί που θέλουν να κρυφτούν γενικά και όχι μόνο για να κρύψουν το πρόσωπό τους.

Τα συνθήματά τους ΕΞΩ το ΝΑΤΟ, ΕΞΩ οι ΗΠΑ, όχι μόνο είναι επίκαιρα σήμερα, αλλά είναι και αναγκαία περισσότερο από ποτέ.

Για την υπεράσπιση των συμφερόντων ντόπιων και ξένων επιχειρηματικών ομίλων, η κυβέρνηση εμπλέκει όλο και περισσότερο τη χώρα μας στους αιματοβαμμένους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., δαπανώντας 4 δισ. τον χρόνο για στρατιωτικές δαπάνες που εξυπηρετούν τους σχεδιασμούς τους.

Την ίδια στιγμή που κόβει κοινωνικές παροχές ακόμη και από τις πιο ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, τους ανάπηρους, τους ανέργους, τους μικρούς συνταξιούχους, αφήνει χωρίς γιατρούς τα νοσοκομεία, χωρίς δασκάλους τα σχολεία κ.α., εξαθλιώνοντας τον λαό, συμμετέχει παράλληλα σε 13 ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και δίνει γη και ύδωρ στους φονιάδες των λαών με τις βάσεις του θανάτου που υπάρχουν στη χώρα μας.

Πυροσβέστρια – Πυροσβέστη

Βασικός στόχος όλων των ελληνικών κυβερνήσεων που εφάρμοσαν και εφαρμόζει και η σημερινή, τις κατευθύνσεις της Ε.Ε., είναι να μειωθεί η επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού για τις δαπάνες των φορέων, που ασχολούνται με την πυροπροστασία και την προστασία του φυσικού πλούτου της χώρας, δηλαδή του Πυροσβεστικού Σώματος και της Δασικής Υπηρεσίας.

Προτεραιότητα της Ε.Ε. και των ελληνικών κυβερνήσεων είναι η εδραίωση ενός ασφαλούς επενδυτικού πεδίου για τη δράση των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Στη  βάση αυτής  της  στρατηγικής  της  « ασφάλειας » οι κυβερνήσεις στρατιωτικοποιούν όλο  και  περισσότερο  το  Π.Σ., με  σκοπό  να εντάξουν  τον  κεντρικό  κορμό  των  υπηρεσιών του, που θα απομείνουν υπό τον πλήρη κρατικό έλεγχο, στους κατασταλτικούς μηχανισμούς που  αναπτύσσονται για την αντιμετώπιση των λαϊκών κινημάτων, εντός και εκτός της χώρας, στο πλαίσιο των υποχρεώσεων που απορρέουν από το λεγόμενο Διεθνές και Κοινοτικό Δίκαιο, όπως αυτό έχει ψηφιστεί στο νόμο 3511/2006.

Γυρίστε την πλάτη στα κόμματα που στηρίζουν τα μνημόνια και τους πολέμους σε βάρος των λαών. Η ναζιστική Χρυσή Αυγή επιχειρεί να λασπώσει την ηρωική εξέγερση του λαού και της νεολαίας στο Πολυτεχνείο το 1973 ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία, λέγοντας τα ίδια αισχρά ψέματα που χρησιμοποίησε η δικτατορία για να κρύψει το μεγάλο της έγκλημα. Επιχειρεί να αθωώσει τη στρατιωτική δικτατορία, που με τη βία και τα βασανιστήρια κατά του αγωνιζόμενου λαού υπηρέτησε τα μονοπώλια και το ΝΑΤΟ με αποκορύφωμα την στρατιωτική επέμβαση στην Κύπρο το 1974 και την κατοχή του 40% του νησιού από την Τουρκία.

Απομονώστε τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής και κάθε νοσταλγό του Χίτλερ, της χούντας και του φασισμού στην Πυροσβεστική. Δεν πρέπει να έχουν καμιά θέση στις Ενώσεις. Πρέπει να συναντούν την ομόθυμη καταδίκη των πυροσβεστών και να αποβάλλονται από κάθε εκδήλωση και διαμαρτυρία.

Η Ε.Α.Κ.Π. στηρίζει την ανάπτυξη των αγώνων μαζί με το λαό, ενάντια στις συνέπειες της αντιλαϊκής πολιτικής που πλήττει το ίδιο εμάς, αλλά και όλους τους εργαζόμενους, τις γυναίκες, το φτωχό αγρότη, τον αυτοαπασχολούμενο.

Σας καλεί να παλέψετε στο πλάι του λαού που αγωνίζεται, για την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής, αλλά και για την αποκάλυψη του αντιλαϊκού χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ.

ΕΝΩΣΗ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ-ΣΤΕΡΕΑΣ: Τέσσερις και πλέον δεκαετίες μετά το Πολυτεχνείο ο αγώνας για Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία  παραμένει πάντα επίκαιρος. Μπορεί τα σημερινά προβλήματα να έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, ωστόσο στον πυρήνα τους οι διεκδικήσεις των εργαζομένων παραμένουν ίδιες.

Η γενιά του Πολυτεχνείου αγωνίστηκε για να φύγει η χούντα και να επιστρέψει η δημοκρατία στη χώρα μας. Εμείς σήμερα έχουμε χρέος να αγωνιστούμε για εθνική ανεξαρτησία, για το δικαίωμα στην εργασία, για αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, για τη δημιουργία συνθηκών ουσιαστικής δωρεάν παιδείας.

Σήμερα ο Ελληνικός λαός τιμά αυτούς που αγωνίστηκαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και ταυτόχρονα θέτει τα δικά του επίκαιρα αιτήματα. Ο δημοσιογραφικός κόσμος πάντα στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών αγώνων συμμετέχει στον εορτασμό του Πολυτεχνείου και στις εκδηλώσεις μνήμης που οργανώνονται. Ταυτόχρονα διεκδικεί άμεση λύση στα καυτά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος.

Καλούμε τους κυβερνώντες, αλλά και κάθε αρμόδιο:

  • Να προχωρήσουν στην άμεση βελτίωση του ασφαλιστικού νόμου που αφορά τον κλάδο, ώστε να λυθεί το ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό πρόβλημα που οι ίδιοι με τις αποφάσεις τους δημιούργησαν και να υπογράφουν Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας
  • Να λάβουν μέτρα για μείωση της ανεργίας η οποία κινείται σε πρωτοφανή επίπεδα στο χώρο των ΜΜΕ
  • Να στηρίξουν τη θεσμική ανεξαρτησία των ΜΜΕ και να θωρακίσουν τους δημοσιογράφους απέναντι στις κάθε είδους πιέσεις που δέχονται, ώστε να μπορούν να επιτελούν το λειτούργημα τους με μοναδικό γνώμονα την αντικειμενική ενημέρωση.

Καλούμε τους συναδέλφους να συμμετέχουν στους κατά τόπους εορτασμούς του Πολυτεχνείου δίνοντας τη μάχη μαζί με τους πολίτες και τους εργαζόμενους για μια Ελλάδα πραγματικά ανεξάρτητη, που θα δημιουργεί προς όφελος του λαού της.

Αφήστε μια απάντηση