Υπευθυνότητα και Ενσυναίσθηση

share on:

Του Βασίλη  Μαστρογιάννη (*)

Μπορεί σήμερα ο καθένας  να εκφράσει τη μία ή την άλλη άποψη, αλλά όλοι με αντικειμενική και ψύχραιμη ματιά θα παραδεχτούμε ότι, ένα είναι σίγουρο:

 οι βεβαιότητές μας δεν υπάρχουν πια,

οι σταθερές μας διαλύθηκαν, κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος, μαζί με τους εγωισμούς, τις μικρότητές μας, τον ωχαδερφισμό μας, τον ατομισμό μας.

Η εγωιστική- ατομικιστική συμπεριφορά  οδήγησε σε ύπνωση τη κοινωνική και συλλογική δράση και ευθύνη, που θα έπρεπε να χαρακτηρίζει το κάθε μέρος μιας κοινωνίας.

Στην εγκαθίδρυση βεβαίως αυτής της νοοτροπίας, δεν είναι άμοιρη ευθυνών η Πολιτεία, η οποία εκ προοιμίου με την ανοργανωσιά , την αναξιοκρατία, την πελατοκρατεία, τη διαφθορά και τη διαπλοκή, επενεργεί σε έναν φαύλο κύκλο με τους πολίτες, οι οποίοι είναι συνυπεύθυνοι για τη διαμορφωθείσα κατάσταση, αφού οι ίδιοι εκλέγουν τους ηγέτες τους και ανέχονται τη συγκεκριμένη παθογένεια.

 Με τη δημιουργία λανθασμένων προτύπων ( μην ξεχνάμε ότι επιτυχία θεωρούσε το σύνολο της κοινωνίας την μεζονέτα, το ακριβό αυτοκίνητο και τον μεγάλο λογαριασμό στα μπουζουξίδικα), ο καταναλωτισμός κυριάρχησε, έθαψε βαθειά στο υποσυνείδητο μας και διέγραψε ακόμη κι από τη συλλογική μνήμη, το ΄΄μηδέν άγαν΄΄ και το ΄΄μέτρον άριστον΄΄.

Μετά την οικονομική κρίση όπου μαζί με τα πολλά αρνητικά, γεννήθηκε, ματαίως όπως αποδείχτηκε, η ελπίδα ότι μπορεί να γίνουμε καλύτεροι, ήρθε ένας μικροσκοπικός αόρατος εχθρός να δώσει μία ακόμη ευκαιρία, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο, σε όλη την ανθρωπότητα, δείχνοντάς μας τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να βλέπουμε τη ζωή μας, τους συνανθρώπους μας, τους φίλους και τους λιγότερο φίλους μας.

Στην μικρή αλλά πανέμορφη Χώρα μας, μετά την μακάρια ζωή των προηγούμενων (πριν το 2010) δεκαετιών, της οικονομικής στενότητας (μετά το 2010) και διαχρονικά της κοινωνικής και ηθικής κρίσης( αρχών και αξιών), σήμερα ζούμε σε μια περίοδο που (φαίνεται πως) δεν έχουμε εναλλακτική λύση.

Η ανάγκη για αυτοπεριορισμό και πρόταξη του κοινού καλού, έναντι του ατομικού έφερε σε πρώτη προτεραιότητα τις έννοιες της υπευθυνότητας και της ενσυναίσθησης.

Με την αναγκαία επίδειξη υπευθυνότητας, πρέπει να υποδηλώνουμε ότι αντιλαμβανόμαστε την υπάρχουσα κατάσταση και συνειδητά πρέπει να δρούμε με αίσθημα ευθύνης και επίγνωση των υποχρεώσεών μας.

Αναγνωρίζοντας την κατάσταση την οποία βρίσκεται μία μεγάλη μερίδα συνανθρώπων μας (καθότι είμαστε μία χώρα με γερασμένο πληθυσμό), θα πρέπει να μπαίνουμε στη θέση των άλλων, να ταυτιζόμαστε συναισθηματικά μαζί τους και να πράττουμε ως σ΄ εαυτόν.

Είναι η στιγμή τώρα να βάλουμε στην καθημερινότητά μας, στη συνήθη δράση μας, την υπευθυνότητα, την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα, με τήρηση των κανόνων του συν-ανήκειν και αυστηρότητα πρώτα προς τον εαυτό μας και μετά προς τους άλλους.

Ας ελπίσουμε ότι το τέλος της κρίσης θα μας βρει με ανεπτυγμένο το αίσθημα της κοινωνικής αλληλεγγύης και της συνευθύνης  και όχι με αυτό της κυριαρχίας του ενστίκτου για ατομική επιβίωση.

 (*)  Διδάκτωρ Δημοσίου Δικαίου

Αφήστε μια απάντηση