Όταν καταφέρεις να ενώσεις το παζλ της ζωής, διαλύεται ξανά!

share on:

Ξημέρωσε Κυριακή! Ήμουν νευρική δυο τρεις τελευταίες μέρες και δεν κοιμήθηκα καλά. Και χθες βράδυ με πήρε ο ύπνος στον καναπέ και είδα όνειρο τα νιάτα μου να περνούν μπροστά από τα μάτια μου και να χάνονται!

Για να σε προλάβω, η ηλικία από μόνη της δεν σημαίνει κάτι για μένα. Τα σημάδια ότι μεγαλώνεις είναι κάτι παραπάνω από έναν ξερό αριθμό πάνω σε μια τούρτα με κεράκια. Μεγαλώνεις και αλλάζεις.
Γινόμαστε άλλοι, διαφορετικοί άνθρωποι!
Τη θέση της ανεμελιάς, παίρνει η σοβαρότητα και δίπλα της ακολουθεί η ωριμότητα . Αυτή η αυστηρά ντυμένη κυρία που κουβαλάει μαζί της τη λογική. Μεγαλώνοντας, προσπαθείς να γνωρίσεις τον αλλιώτικο εαυτό σου, τρομάζεις και δεν θες να τον δεχτείς. Κάπου στη συνέχεια, μαθαίνεις να τον αγαπάς και να ακολουθείς  τα βήματά του. Ναι, μεγαλώνεις! Εξάλλου αυτή είναι η φυσική εξέλιξη .
Και νιώθεις  καλά στο πετσί σου ότι μεγαλώνεις, όταν πλέον τα βγάζεις πέρα μόνος σου .
Όταν περιμένεις από εσένα να βρει τη λύση για τα προβλήματά σου. Όταν σε απογοητεύουν οι φίλοι και μαθαίνεις να τους συγχωρείς.
Καταλαβαίνεις ότι μεγαλώνεις, όταν απελπίζεσαι. Όταν χάνεις κοντινούς σου ανθρώπους, πρόσωπα που μεγάλωσες μαζί τους και μοιράστηκες τα παιδικά σου χρόνια. Εκεί χάνεις το βηματισμό σου, καταρρακώνεσαι, γιατί εκεί είχες εναποθέσει την ελπίδα σου  ανατρέχοντας στις δύσκολες στιγμές σου, εκεί κρυβόσουν όταν ήθελες να ουρλιάξεις για όσα σου συμβαίνουν, όταν ήθελες να κλάψεις κρυφά ..σε εκείνες εκεί τις παιδικές αναμνήσεις με τα ανέμελα παιχνίδια και τις φιλικές κουβέντες, τους πλατωνικούς έρωτες στα σχολικά θρανία, στα διαλείμματα, στις εκδρομές. Όσα συναισθήματα και στιγμές μοιράστηκες με τους συμμαθητές σου, τους φίλους σου στην ομορφότερη περίοδο της ζωής σου.
Αυτό σε διαλύει και κάνει τα δάκρυά σου να κυλούν χωρίς να μπορείς να τα συγκρατήσεις. Εκεί νιώθεις μόνος και συνειδητοποιείς ότι μεγάλωσες, γιατί δεν έχεις κανέναν πλέον να σε προσέξει, πρέπει εσύ να προσέξεις τον εαυτό σου, να τον φροντίσεις και να τον νταντέψεις .
Και τελικά συνειδητοποιείς ότι όλη  σου η ζωή, δρόμος ατελείωτος είναι απ’ την αρχή ως το τέλος και μέχρι να σε εγκαταλείψει το σώμα σου, πρέπει να συμβιβάζεσαι με το προσωρινό και το εφήμερο και να παλεύεις για να αφήσεις πίσω σου, το στίγμα σου, το… καταδικό σου και μοναδικό στίγμα, αυτό που περιέχει την αλήθεια σου!

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΡΙΜΠΑ

Αφήστε μια απάντηση