Προς όλους τους αρμόδιους,
Η παρούσα επιστολή δεν αποτελεί απλή διαμαρτυρία. Αποτελεί καταγγελία για διαρκή, συστηματική και επικίνδυνη αδράνεια του Κράτους και των αρμόδιων αρχών απέναντι σε ένα πρόβλημα που κοστίζει ανθρώπινες ζωές, καταστρέφει περιουσίες και παραλύει την κοινωνική και οικονομική ζωή.
Χθες, ακόμη μία γυναίκα έχασε τη ζωή της παρασυρόμενη από τα ορμητικά νερά, σε ένα ακόμη επεισόδιο έντονης βροχόπτωσης. Δεν πρόκειται για «ακραίο καιρικό φαινόμενο». Πρόκειται για προβλέψιμο, επαναλαμβανόμενο γεγονός, το οποίο εδώ και χρόνια αντιμετωπίζεται με αδιαφορία, μετακύλιση ευθυνών και πρόχειρες λύσεις.
Κάθε φορά που βρέχει:
- άνθρωποι κινδυνεύουν ή πεθαίνουν,
- περιουσίες καταστρέφονται,
- επιχειρήσεις κλείνουν ή υφίστανται ανεπανόρθωτες ζημιές,
- σχολεία παραμένουν κλειστά χωρίς ουσιαστικό σχέδιο,
- γονείς αδυνατούν να πάνε στις εργασίες τους,
- η κοινωνία οδηγείται στο χάος.
Όλα αυτά δεν οφείλονται σε φυσική αναγκαιότητα, αλλά επειδή δεν υπάρχουν επαρκή και λειτουργικά αποχετευτικά και αντιπλημμυρικά έργα, επειδή δεν συντηρούνται όσα υπάρχουν, και επειδή κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη που του αναλογεί.
Στον Άλιμο, εδώ και χρόνια, ο Δήμαρχος δημόσια παρακαλεί και προειδοποιεί για την κατάσταση στη Λεωφόρο Ποσειδώνος, έναν από τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους οδικούς άξονες της Αθήνας. Οι προειδοποιήσεις αγνοούνται. Αντίστοιχα, σε Γλυφάδα, Ηλιούπολη και Ελληνικό – Αργυρούπολη τα προβλήματα υποδομών είναι εμφανή. Ταυτόχρονα, προχωρά η τεράστια ανάπτυξη του Ελληνικού, χωρίς να έχουν εξασφαλιστεί οι στοιχειώδεις υποδομές αντιπλημμυρικής προστασίας και αποχέτευσης για τους κατοίκους και τους επισκέπτες.
Υπενθυμίζεται ότι:
- Το Άρθρο 5 και 21 του Συντάγματος κατοχυρώνουν το δικαίωμα στη ζωή, την ασφάλεια και την προστασία της υγείας.
- Το Κράτος και οι ΟΤΑ έχουν νομική υποχρέωση πρόληψης κινδύνων και προστασίας των πολιτών.
- Η παράλειψη λήψης των αναγκαίων μέτρων από αρμόδια όργανα μπορεί να στοιχειοθετήσει διοικητική, αστική και ποινική ευθύνη (Ποινικός Κώδικας – παράλειψη, έκθεση σε κίνδυνο).
- Οι συνεχείς προειδοποιήσεις και τα επαναλαμβανόμενα περιστατικά αφαιρούν κάθε δικαιολογία άγνοιας.
Το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο: πόσοι ακόμη πρέπει να κινδυνέψουν ή να χάσουν τη ζωή τους για να γίνουν τα αυτονόητα;
Απαιτούμε:
- Άμεσο, δημόσιο και δεσμευτικό σχέδιο αντιπλημμυρικών και αποχετευτικών έργων.
- Ανάληψη ευθυνών με σαφή χρονοδιαγράμματα.
- Διαφάνεια στη χρηματοδότηση και υλοποίηση.
- Τερματισμό της πρακτικής «μετά την καταστροφή βλέπουμε».
Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι παράπλευρη απώλεια, ούτε στατιστικό μέγεθος. Η αδράνεια δεν είναι ατυχία. Είναι επιλογή. Και η επιλογή αυτή έχει συνέπειες.
Με εκτίμηση,
Καρολινε Μηλοπουλου